Almodovar na srpski način - Reflejo časopis

Reflejo logo

Que Pasa Društvo Hispanista
Almodovar na srpski način

Teatro

Almodovar na srpski način

Mateja Popović, mladi glumac koji se ostvario ulogom Pavla Popovića u domaćem filmu ,,Šešir profesora Koste Vujića”, pojavljivao se i u seriji ,,Bela lađa”, a u predstavi ,,Sve o mojoj majci”, koja se već dve godine nalazi na redovnom repertoaru Beogradskog dramskog pozorišta, igra ulogu doktora. O samoj predstavi i njenoj povezanosti sa istoimenim filmom slavnog španskog reditelja, o ostalim ulogama koje ga vezuju za hispanski svet, kao i o glumačkom pozivu uopšte, Popović govori za Reflejo.

 

Predstava ,,Sve o mojoj majci” izvodi se u Beogradskom dramskom pozorištu od aprila 2011. godine. Da li vam je, uslovno rečeno, lakše da izvodite danas, nakon gotovo dve godine prikazivanja?

Jeste, svakako. Mi već činimo jednu uigranu ekipu, mada se zamenila glavna glumica. Igrala je Paulina Manov, a od nove sezone od jeseni igra Milena Pavlović.

Koliko je primetna ta razlika?

Drugačija je samo igra. Situacije i tekst su isti, tako da je Milena samo ispratila priču na svoj način, temperamentnija je i dinamičnija.

Predstava je rađena po ugledu na Almodovarov istoimeni film. Koliko se vi glumci ugledate na glumce iz filma?

Postoje delovi filma koje moramo doslovno da ispoštujemo zbog autorskih prava. Tako je i muzika koja se koristi originalna. Deo ekipe koja igra predstavu u predstavi ,,Tramvaj zvani želja’’, više je sledio sâm taj film. U nekim momentima se reakcije glumaca doslovno poklapaju sa filmom, ali smo se svi trudili da iznesemo nešto svoje na scenu. Recimo, kolega Daniel Sič, koji igra transvestita-prostitutku Agrado, dobio je prestižnu nagradu za originalno izvođenje lika. Bio je posvećen pripremi uloge, vežbao je hod i tražio glas svom liku.

Ova humana melodrama sa elementima komedije svakako se može smatrati pričom modernog doba. Šta bi ti izdvojio kao neke od njenih osnovnih poruka?

Poruke predstave bih vezao za Almodovarove osnovne teme, a to su ženska solidarnost, pronalaženje ličnog identiteta i neočekivani preokteti koji naglo menjaju tok života.

Sedište drame i čitava radnja bazira se na prevazilaženju jednog od najtežih bolova u životu – gubitku deteta. Možeš li nam otkriti kakva atmosfera vlada tokom proba, obzirom na samu tematiku predstave?

Ozbiljno shvatamo svaku ulogu, bez obzira na tematiku. U dogovoru sa rediteljem, iznosimo uloge na najupečatljiviji način i trudimo se da svaku emociju koju naš lik proživi, prenesemo na publiku.

U predstavi se javljaju tipično almodovarski likovi – prostitutka-transvestit, trudna opatica i glumica lezbejka. Koliko je teško vama glumcima da se saživite sa tim likovima? Kako se pripremate za takve uloge?

Ja lično mnogo volim da se bavim transformacijom, tako da mi to ne predstavlja nikakav problem. Prvo proučim svoj tekst, a potom procenim koliko mogu da idem i van teksta, da bih svom liku dao neki lični pečat, a opet to činim u saradnji sa kolegama. Nije teško saživeti se ako je proces dobar.

Da li imaš nekih ranijih glumačkih iskustava u kojima tumačiš marginalizovane likove?

Da, u svojoj diplomskoj predstavi ,,Usamljeni zapad”, inače crnoj komediji koja se takođe izvodi u Beogradskom dramskom pozorištu, igram lika kome je bes glavni pokretač u životu, te često donosi neracionalne odluke. Dobre tekstove svako može da govori, ali ne i da pravi likove. Zato sam ja istraživao, raspitivao se o tom tipu ljudi, tumačio međuljudske odnose. Meni to ne deluje teško, jer poistovećenje traje samo dok sam na sceni. Čak i ako paralelno igram dve marginalizovane uloge, pre svake predstave se malo pripremim i ne nailazim na problem. Što se više igra, ulazak u ulogu postaje sve više tehnički.

Pored predstave ,,Sve o mojoj majci”, izvođenje Servantesovih međuigara te takođe vezuje za špansko područje.

Da, Servantesove međuigre smo radili na trećoj godini studija, kao ispit glume. Ja sam igrao u međuigri ,,Brižna straža” (La guarda cuidadosa), gde smo od drame napravili monolog. Imali smo kostime koji su bili znakovni i prikazivali muško-ženske odnose koje je Servantes pokušavao da opiše. Sa ovim predstavama išli smo u Istambul i Makedoniju da predstavimo svoj rad. Iako smo izvodili na srpskom, publika nije imala poteškoća da nas razume, velikim delom zbog pomenutih znakovnih kostima.

Koliko vremena je potrebno glumačkoj ekipi da pripremi jedno pozorišno delo?

Uopšteno govoreći, priprema se mesec dana, mada u zavisnosti od težine ili trajanja projekta, pripreme mogu potrajati i dva meseca. Konkretno, predstavu ,,Sve o mojoj majci” smo pripremali nepunih mesec dana pre premijere.

Film Todo sobre mi madre snimljen je 1999. godine, kada Almodovar prvi put napušta Madrid da bi snimao u Barseloni. Osvaja brojne prestižne nagrade širom sveta, među kojima je i Oskar za najbolji strani film. Pored Almodovarove muze i stalne inspiracije Penelope Kruz (Penelope Cruz), glavne uloge tumače i Sesilija Rot (Cecilia Roth) i Marisa Paredes (Marisa Paredes). Španski reditelj je, u svom prepoznatljivom stilu, film posvetio „svim glumicama koje su glumile glumice, svim ženama koje glume, svim muškarcima koji su igrali žene i postali žene, svim ljudima koji žude za majčinstvom”. I najzad, svojoj majci.

Autor teksta: Milica Lilić

Autor fotografije: Beogradsko dramsko pozorište